معاد

معاد عبارت است از اینکه: خداوند انسان را پس از مردن زنده مى کند تا نیکوکاران را پاداش دهد و بدکاران را به کیفر اعمال خود برساند.

کسى که ایمان بخدا داشته، عمل شایسته بجا آورد، نماز بخواند، روزه بگیرد، نیت خود را خالص گرداند کودکان یتیم را پناه دهد، از مستمندان و بینوایان دستگیرى کند و اینگونه کارهاى نیک انجام دهد.

خداوند او را در باغستانهاى بهشت که در زیر آن نهرهائى جارى است، مى برد و همواره در جوار رحمت بى پایان قرار مى گیرد، و کسى که کفر ورزید و کار ناشایسته از او سر زده و مرتکب دروغ، خیانت، قتل، دزدى، زنا، شراب خوارى و نظائر آن گردیده سزاى او آتش دوزخ و آبهاى جوشان و غذاهاى کشنده آن خواهد بود و پیوسته در اندوه و عذاب بسر خواهد برد.

پیش از بهشت و دوزخ، دو منزل را باید طى کرد:

۱ ـ منزل اول قبر است که در آن از اعمال پرسش مى شود، و انسان پاداش کردار خود را مى چشد، چنانچه پیغمبر اکرم(ص) فرمود: قبر، یا گودالى از گودالهاى جهنم و یا باغى از باغستانهاى بهشت است. حالت انسان در قبر مانند شخصى است که بخواب رفته، گاهى با دیدن خوابهاى خوب خوشنود و زمانى خوابهاى پریشان دیده ناراحت مى شود با اینکه اگر کسى در نزدیکى او باشد نمى داند این شخص خوابیده اکنون در سختى و رنج بسر مى برد یا در آسایش.

زندگان نیز از مرده ها جز کالبدى خاموش و بى روح نمى بینند و نمى توانند درک کنند که او در رنج است، یا در استراحت.

۲ ـ منزل دوم قیامت است که خداوند مردگان را زنده مى کند و همگى را در صحراى محشر گرد مى آورد، در این هنگام دادگاههاى بزرگ عدل الهى تشکیل یافته، دادرسان که پیمبران و بندگان شایسته خدایند حضور مى یابند و به توزین و سنجش اعمال مردم مى پردازند، اینجا است که پرونده افراد را گشوده گواهان را احضار مى کنند. دسته اى که در دنیا رفتار و کردار شان شایسته بوده خوشبخت و گنهکاران بدبخت مى گردند، بنا بر این بر انسان لازم است که بقدر توانائى خویش در کارهاى نیک کوشش کند تا در آن روز که فریادرسى نیست گرفتار بدبختى همیشگى و عذاب دائم نگردد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پرسش امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.