نهى از منکر

و آن نیز از فروع مهم اسلام است: مسلمانان به جهاتى چند بر ملتهاى دیگر برترى دارند، مهمترین سبب این برترى اجراى وظیفه امر به معروف و نهى از منکر است که خداوند متعال مى فرماید: (شما مسلمانان از میان مردم بهترین ملت هائید، براى آنکه به کار نیک امر و از رفتار ناشایست نهى مى نمائید.

(منکر): آن است که اسلام ما را از آن باز داشته است مانند شراب، قمار، ربا، زنا، خوردن مال مردم بدون رضایت و مانند اینها یا آنکه اسلام آنرا مکروه دانسته است، مانند یاوه گوئى خوابیدن بین طلوعین و مانند آن…

نهى از آنچه در اول گفتیم واجب و از مکروهات مستحب است.

شرایط چهارگانه که در امر بمعروف گفته شد در نهى از منکر نیز رعایت مى گردد. نهى از منکر داراى مراتبى است:

۱ ـ نهى قلبى، به اینکه قلبا از وقوع منکر بىزار باشد.

۲ ـ نهى باصورت، مانند روگردانیدن از بجاآورنده منکر.

۳ ـ نهى زبانى، با پند و اندرز، تا برسد به سرزنش و پرخاش.

۴ ـ نهى با دست، مانند زدن، تا آنگاه که زیان قابل توجهى پدید نیاید.

امر به معروف و نهى از منکر، دو دستور واجب و در نهایت اهمیت است، تا آنجا که پیغمبر اسلام(ص) فرمودند:

(تمامى کارهاى نیک در برابر جهاد در راه خدا مانند قطره ایست، نسبت به دریا و همه کارهاى نیکو و جهاد در برابر امر به معروف و نهى از منکر مانند قطره اى است در مقابل دریائى بى کران).

ولى متأسفانه کمتر کسانى هستند که به این دو واجب عمل کنند، حضرت باقر(ع) فرموده است:

(در آخرالزمان مردمى هستند که امر به معروف و نهى از منکر را واجب نمى شمارند، مگر آنجا که براى آنان زیانى در کار نیست و پیوسته، براى خود وقت گذرانى و عذرتراشى مى کنند، اینجا است که خداوند آنان را مورد خشم خود قرار خواهد داد).

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *