شعر دلتنگی – عنایت الله ایرانمنش

شعر و ترانه, نوشته های عنایت الله ایرانمنش

نبـودنت دست آویـزیست کـه دل تنگی ام را توجیـه می کنـد ،
ای کـاش رنـج و درد فـراقت
درمـن رخشان بــود
و تلالـؤ آن در پیـرامون و وجـودم آشکـار
آنگاه کـه آینه دل از پردازش چهـره ات باز می مانـد ،
من می مانـم و یاد هـا و خاطـره هـا ،
بد عهدیت را در تـرازوی اغمـاض می گـذارم
و گـذشت زمـان را پـرورده و نظـاره گـرم ،
سخن بسیار است
و جواب در حاشیه دوران بـه در یایـی مانـد ،
کـه معـانـدین درآن غوطـه ورند ،
لطفت را از من دریغ مـدار ،
کـه ساز دل بی تـو دلنـواز نیست ،،،

عنایت الله ایرانمنش

مطالب پیشنهادی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

3 × دو =

فهرست