شعر درجه ی تنهایی – حامد نوروزی

شعر و ترانه, نوشته های حامد نوروزی

در تنهایی خویش
آنگونه غرق بودم
که از تمام آرزوهایم
تنها دلم هوای تو را کرده بود
گفتم عجیب است
دل بستن به نشان بی نشانی
دراین مسیرتنهایی
تب کرده بوددرجه تنهاییم
وقتی دلم هوس توراکرده بود
دردوردست های رویاهایم بودم
که نسیم صبحگاهیِ،
آغشته به عطر پیراهنت
دلم را وسوسه می کرد
که درانتظارت بمانم …

حامد نوروزی

مطالب پیشنهادی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

7 + 5 =

فهرست